אני כותבת ל"פוסטה" הבוקר כואבת וחבולה אחרי שאתמול בערב (18 אפריל) עצרו אותי בבריונות ובאלימות בהפגנה ביפו נגד הגזענות ובעד הקהילה הערבית ביפו. שוטרים סמויים נכנסו בין המפגינים ותפסו ילד בן 11 – ניסיתי להגן עליו, ונעצרתי. שישה שוטרי יס"מ גררו אותי בכוח, משכו בשערי, אזקו אותי וגררו אותי לניידת.
זו פעם ראשונה בחיי שנעצרתי. כבר שנתיים שאני חברת הנהגה בתנועת עומדים ביחד, ואני מגיעה להפגנות – קטנות וגדולות. אף פעם לא הרגשתי כל כך חסרת אונים מול כל כך הרבה כוח ואלימות.
אני רוצה קודם כל להסביר למה בכלל הגענו להפגנה אתמול בערב ביפו: אני ערבייה, סוציאליסטית, ונאבקת למען כולנו – כערביה פלסטינית אזרחית ישראל. אני מגנה כל סוג של אלימות, נגד כל בן אדם, ואני מגנה את האלימות שהופגנה נגד רב הישיבה ״שירת משה״ ביפו, וכל אלימות של אזרחים נגד אזרחים. אני רוצה להסביר איך בכלל הגענו למציאות הזו של דם רותח ברחובות ושל האלימות.
הסיפור של הערבים ביפו הוא סיפור עצוב ולא מדובר. הנישול של תושבי יפו התחיל ב-1948 כשתושבים פלסטינים הוכנסו בכפייה לשטח קטן של שיכונים בתוך שטח צבאי מגודר ביפו. ישראל ביטלה את בעלותם של הפלסטינים לבתיהם המקוריים ולא העניקה להם בעלות על הבתים בהם שוכנו – בתים של משפחות פלסטיניות אחרות שגורשו בנכבה. היום, לדור השלישי אין שום זכות לבתים אלו המנוהלים על ידי עמידר. במקומם, הגרעין המתנחלי-תורני, "שירת משה", משתלטים על הנכסים. דבר זה לא רק מפלה את התושבים הערבים, אלא גם מגביר את מצוקת הדיור ממנה הם סובלים, במיוחד הצעירים שבהם, ופוגע באופי המשותף והרב-תרבותי של יפו.
מול האפליה הממוסדת הזו אנחנו נאבקות ונאבקים. ובגלל המחאה הזו – המשטרה נלחמת נגדנו. לפני יומיים, יפו סערה שתי הפגנות התייצבו אחת מול השנייה – זו של תושבי העיר הערבים, מול זו של פעילי הגרעין התורני. משטרת ישראל, כהרגלה, הגיעה למקום ההפגנה כדי לעמוד לצד פעילי הגרעין התורני, ולתקוף ולעצור באכזריות מפגינים ערבים.
אני כותבת לך היום דווקא מתוך תקווה. כן, נחבלתי אתמול. ופחדתי. וזו חוויה קשה להיעצר ולהישלח למעצר בית. אבל אתמול בהפגנה עמדנו ביחד, ערבים ויהודים, שיודעים שהדרך היחידה לבנות כאן עתיד – היא רק אם ניאבק על זה שיהיה כאן מקום לכולנו. לא אחד על חשבון השני, אלא לכולנו.
לקח לי המון זמן כדי לרכוש כלים להתמודד עם האפליה נגד החברה שלי ולבנות השקפה שתוכל בכלל לקבל את היהודי כבן/ת אדם שותפ/ה להמון מהמאבקים שלי, אבל היום אני מבינה שהכוח שלי הוא גדל כשאנחנו שותפים למען עתיד טוב יותר לכולנו. אני רוצה להציע לך שותפות היום – שותפות לא רק למען השותפות, אלא שותפות במאבקים שלי ושלך – כדי שביחד נוכל להשיג כאן שינוי אמיתי וסוף לאלימות ולאפליה. את/ה איתי?
שלום ל"פוסטה"
אמיר، أكتب لك هذا الصباح وما زلت أشعر بألم الإصابة التي تلقيتها عندما تم اعتقالي بشكل همجي وعنيف في التظاهرة في يافا ضد العنصرية ودعمًا لأهالي يافا العرب. عناصر شرطة متخفّين دخلوا بين المتظاهرين وأمسكوا صبي يبلغ من العمر ١١ عامًا – حاولت حمايته، فاعتقلوني. ٦ من عناصر وحدة اليسام قاموا جرّوني، شدّوني من شعري، قيّدوني بالأصفاد وسحبوني بشكل عنيف وهمجي إلى الدورية.
هذه المرة الأولى في حياتي التي أتعرض بها للاعتقال. منذ عامين وأنا عضوة في قيادة حراك نقف معًا وأشارك بالمظاهرات – الصغيرة منها والكبيرة. لم أشعر أبدًا بعجز مثل الذي أحاطني أمس في مواجهة هذا القدر من القوة والعنف. لكن قبل كل شيء أريد أن أشرح لماذا تظاهرنا الليلة الماضية في يافا: أنا عربية، اشتراكية، وأناضل لأجلنا جميعًا – كمواطنة عربية فلسطينية في إسرائيل، أنا أدين كل أشكال العنف ضد كل إنسان، وأدين العنف الذي تعرض له حاخام مدرسة "شيرات موشيه" في يافا، وكل عنف بين المدنيين. أريد أن أشرح كيف وصلنا إلى واقع غليان الدم هذا في الشوارع وإلى هذا العنف.
قصة العرب في يافا هي قصة حزينة لا يتحدث عنها أحد، بدأ نهب أملاك سكان يافا في عام ١٩٤٨ عندما تم حصر من تبقّوا من الفلسطينيين قسريًا داخل مساحة ضيقة للسكن في منطقة عسكرية مسوّرة بيافا. سلبت إسرائيل ملكية الفلسطينيين على بيوتهم التي هُجِّروا منها ولم تعطيهم الملكية على البيوت التي تم إسكانهم بها والتي تعود ملكيتها لعائلات فلسطينية أخرى تم تهجيرها بالنكبة. اليوم، لا يملك الجيل الثالث أي حقوق بالعقارات التي تديرها شركة عميدار، وبدلهم تستولي الجماعات التوراتية المتطرفة "شيرات موشي" على العقارات. هذا الأمر لا يشكل تمييزًا ضد السكان العرب في المدينة فحسب، لكنه أيضًا يفاقم أزمة السكن التي يعانون منها، بالأخص الشباب منهم، ويمسّ بنمط الحياة المشترك ومتعدد الثقافات في يافا.
في مواجهة هذا التمييز المؤسساتي نحن نناضل ونكافح، وبسبب هذا الاحتجاج – الشرطة تحاربنا. قبل يومين شهدت يافا عاصفة عندما تصادمت مظاهرتان ببعضهما البعض – مظاهرة سكان المدينة العرب ومظاهرة النشطاء التوراتيين المتطرفين. ويُذكر أن شرطة إسرائيل كانت قد وصلت إلى موقع المظاهرتين، وكالعادة، وقفت إلى جانب النشطاء المتطرفين، فيما اعتدت على المتظاهرين العرب واعتقلتهم بوحشية.
لكني أكتب لك اليوم على وجه التحديد بدافع الأمل. نعم، لقد أصبت بالأمس وانتابني الخوف. لا شك أن تجربة الاعتقال والحبس المنزلي هي صعبة وقاسية. لكننا بالأمس وقفنا معًا في المظاهرة، عربًا ويهود، ممّن يعون أن الطريقة الوحيدة لبناء مستقبل هنا هي أن نناضل معًا كي يكون هذا المكان لنا جميعًا. لا أحد على حساب الآخر، بل من أجلنا جميعًا.
لقد استغرقتُ وقتًا طويلاً لاكتساب أدوات للتعامل مع التمييز ضد مجتمعي وتكوين توجّه يمكنه قبول اليهودي كإنسان شريك في العديد من النضالات التي أنخرط بها، واليوم فهمت أن قوتي تزداد عندما نكون معًا، شركاء لأجل مستقبل أفضل لنا جميعًا، أريد أن أعرض عليكم اليوم الشراكة – شراكة ليس فقط من أجل الشراكة، ولكن شراكة كفاحية تعنى بالقضايا التي تهمنى وبتلك التي تهمّك – حتى نتمكن معًا من إحداث تغيير حقيقي ووضع حد للعنف والتمييز. هل أنت معي؟
